Madalief

DECEMBER 2010

'Een verborgen ramp'

Kerstmis nadert en dat is hier ook te merken aan de kertsbomen, gekleurde lampjes en slingers, dit alles van plastic. De straten liggen bezaaid met lytche schillen, hier een teken dat kerstmis in aantocht is.

In Ambositra zijn ook de kerstgasten gearriveerd. De 'hele' familie van Amber is afgelopen zaterdag aangekomen met heel veel tassen vol met hele leuke, mooie, en vooral ook nuttige spullen. Amber's oom, tante, broer, vader en moeder zullen tot na oud en nieuw blijven.

Kerst zelf zullen we met z'n allen in de Residence gaan vieren. We zijn al bezig met het naaien van een kertmannenpak voor Amber's oom zodat onze kinderen dit jaar een echte 'vazaha' (lees: witte) kerstman hebben. Ook heeft de familie 30 kerstmutsen bij zich, dus het wordt een bijzondere kerst dit jaar!

Het gaat heel goed met Amber in Ambositra. Ze heeft voor 34 kleuters mapjes gemaakt en plakt, schildert en kleurt wat af met deze kinderen.

Ook heeft ze al menig alleenstaande moeder met noodhulp geholpen (medische kosten, of aanschaf voor alles wat in zo'n geval niet aanwezig is zoals pannen, borden, bestek, dekens en kleren). Mede door de politieke crisis die maar voortduurt, en daardoor de steeds grotere werkloosheid, en het stijgen van de prijzen van de eerste levensbehoeften is het leven voor steeds meer mensen bijna te zwaar.

In de wijk rondom het centrum is het goed te merken. Bijna elke week

(!) sterft er iemand, vaak door alcoholmisbruik. Het leven is vaak te zwaar, men ziet geen enkele uitweg meer, heeft alles al verkocht wat men had, en de laatste muntjes geeft men uit aan alcohol om maar niet meer te hoeven nadenken. Maar op een lege maag en een verzwakt lichaam heeft de desastreuze gevolgen. Ook zijn er steeds meer zieken.

Gisteren bezochten Amber en haar moeder samen met Honorine weer een zieke vrouw. In haar helemaal zwartgeblakerde kamertje, was naast de zwartgeblakerde dekens op de zwartgeblakerde mat, helemaal niks. En dan bedoelen we ook helemaal niks. Buiten had ze nog een pan, met een provisorisch dichtgemaakt gat en wat kapotte borden en dat was het. De kapotte vieze kleren die zij en haar kinderen aanhadden was ook alles wat ze hadden. Echt waar, het is niet voor te stellen, maar met enige regelmaat treffen we dit soort gevallen, en het is echt zo verschrikkelijk erg! Mensen hebben gewoon echt helemaal niks, kunnen een hele tijd overleven op misschien een bordje droge rijst per dag, maar er is een grens en die wordt nu steeds vaker bereikt. Elke (!) week stijgen de prijzen van rijst, olie, suiker en meel. En dat maakt het allemaal nog moeilijker. Er is hier echt een, tot nu toe verborgen, ramp aan het voltrekken.

Dus mocht u in deze tijden van overvloed en luxe in Europa, een extra donatie willen doen, dan kunnen de mensen in Madagaskar dit heel goed gebruiken! Met de extra giften zullen wij proberen om voor deze schrijnende gevallen iets te kunnen doen. Voor 50€ kunnen we zo iemand als boven beschreven een heel eind op weg helpen. Alvast dank en we houden u op de hoogte!