Madalief

juli 2014



Ondanks dat er nu al 7 maanden een nieuwe president is en en al 5 maanden een nieuwe regering, merken we er in het dagelijkse leven niet veel van. De wegen zijn nog slechter dan voorgaande jaren, de onderwijzers worden nog steeds niet betaald, en er zijn gewoon geen toeristen. Iedereen gaat gebukt onder deze zware tijden. Steeds meer mensen leven onder de armoedegrens. Wij zien dagelijks tientallen mensen uit de bergen komen lopen of fietsen, met een, of vaak meerdere zakken met houtskool op hun hoofd of achter op hun fiets. De mensen zijn helemaal zwart van het stof, en het ergste is dat we steeds meer kinderen zien die elke dag met veel te zware zakken moeten zeulen en niet meer naar school gaan. Deze mensen leven echt nog in de middeleeuwen, en ze wonen te ver weg, minstens 5 uur (!) lopen, om iets voor ze te kunnen doen. Maar des te gemotiveerder zijn wij om de kinderen die iets meer in de buurt wonen, wel te helpen, en in ieder geval te zorgen dat ze naar school gaan, en minimaal de basisschool af maken. Daar zullen we ons aan het eind van de grote vakantie ook zeker weer geheel voor inzetten.

Een paar weken geleden hebben we de klaslokalen die we hebben gebouwd voor de openbare basisschool Andranonahoatra officieel geopend. En wat vooral belangrijk was, is dat de dag erna de klassen in gebruik zijn genomen en er dus geen kinderen meer 's middags naar school hoeven, en dus niet meer in het donker naar huis hoeven lopen.

Deze laatste weken hebben we dagelijks de kinderen van de laatste klas van de twee dichtsbijzijde basisscholen over de vloer om bij ons te lunchen. De kleuters gaan niet meer naar school, en zodoende hebben zij een goede maaltijd per dag. Om een beetje kracht op te doen voor de examens van 15 juli.

Ondertussen werken de 4 vrouwen dagelijks in ons mandenatelier. Half juli zullen we met hulp van Delicate Love, een breifabriek die in Madagaskar haar mooie kleding laat breien, onze eerste lichting van ongeveer 60 manden verschepen. Zodra ze aangekomen zijn zullen we dat hier op deze site melden, want dan zijn ze ook te bestellen (zolang de voorraad strekt). Ook de drie vrouwen van het hotel helpen mee in deze rustige tijden.



Want dat zijn het helaas. We hebben nog geen enkel jaar zo weinig reserveringen gehad. Het heeft vooral te maken met negatieve berichtgeving, vooral van de Franse ambassade. Waarschijnlijk kunnen we het jaar wel rond komen, maar het is natuurlijk heel jammer dat we geen winst kunnen maken. Want met die winst kunnen we altijd nog meer kinderen (naar school) helpen.

Om te laten zien dat ook onze stichting niet alleen maar successtories te vertellen heeft de volgende twee anekdotes:

Harisoa, het meisje dat begin september in de Residence kwam werken, haar eindexamen had gehaald, en daarna succesvol begon aan haar studie ecotoerisme, en op wie wij zo trots waren.... bleek zwanger te zijn van haar vriendje in Ambositra. Wij kwamen hier pas begin maart achter, en weten niet of zij het zelf ook niet wist, zoals ze vertelde, of dat ze het verzwegen heeft omdat ze het niet durfde te vertellen. Gevolg is dat zij er voor gekozen heeft om met haar studie te stoppen en om bij haar vriendje te gaan wonen. Wij waren heel erg verdrietig en teleurgesteld. Want we waren zo trots op haar en ze had echt een goede toekomst kunnen opbouwen hier. Nu woont ze in een heel klein kamertje met haar zwager, schoonzus en hun twee kinderen. En is haar vriendje in geen velden of wegen te bekennen.

En een ander niet heel vrolijk verhaal is de de familie waar wij vorig jaar zo mooi over geschreven hebben, en waarvan wij echt dachten dat we ze hadden geholpen; de familie die in de goot woonde, en die we naar hun geboortedorp terug hadden gebracht, is sinds een paar weken weer teruggekeerd....in de goot. Wij wisten niet wat we zagen, en wilden het eerst niet geloven. Maar helaas zijn ze het wel. We hadden nog wel af en toe van hen gehoord, en meneer zelf was nog wel een keer teruggekomen om wat geld te vragen voor het planten van gewassen. Maar dat was al weer maanden geleden. We hadden zelfs gehoord van mensen dat ze aan de andere kant van de stad rondzwierven, maar dat wilden we niet geloven, en we hebben ze zelf nooit gezien. Maar nu zien we ze dus weer elke dag... Het is echt zo verdrietig. Wij weten dat we niks meer kunnen doen wat binnen onze mogelijkheden ligt, want we hebben vorig jaar al geprobeerd of de kinderen misschien naar een opvang kunnen, maar dat willen de ouders niet. Ook bleek dat ze heel veel dingen die ze ons verteld hadden niet waar waren. We zijn nu soms echt een beetje boos omdat de ouders de kinderen zo laten leven, en het ergste is dat de moeder nu zwanger is van haar zesde (!) kind.
We beseffen nu zo goed, wat we ergens wel wisten, dat het echt niet zo makkelijk is om mensen die zo lang op straat hebben geleefd te helpen om een echt leven op te bouwen.

Deze verhalen laten zien dat wij proberen wat we kunnen, en dat het vaak wel lukt en dat we veel voor mensen kunnen betekenen. Maar dat het soms niet lukt. En dat is heel jammer. Gelukkig zitten wij, mijn Nederlandse en Malagasy collega's zo in elkaar, dat we altijd zullen blijven proberen. En elk kind dat een jaar langer naar school gaat, dat beter te eten heeft en in betere omstandigheden leeft dan voor heen, daar doen we het voor!
En als we dan de kinderen van de school zien, die zo blij zijn met hun nieuwe klassen, en met het feestje van de opening, dan zijn wij ook weer helemaal blij, en weten we nog weer beter waar we het allemaal voor doen.