Madalief

10 oktober 2010

  10 oktober 2010

Oh wat was het druk de laatste tijd. Er zijn toch al heel wat mensen die ons vinden op het internet en vervolgens besluiten bij ons langs te komen tijdens hun reis. Ook heeft Sawadee nu al vier groepen langs gestuurd. Echt fijn om te zien dat het hier loopt, en vooral het enthousiasme van iedereen te horen.

19 september is Amber aangekomen! Het is dus echt waar geworden allemaal! Ze is eerst een week in Antsirabe gebleven om uit te rusten en zich voor te bereiden, maar daarna heeft ze zich al helemaal thuis gemaakt in Ambositra. Iedereen is zo heel blij met haar komst en haar hulp! Je kunt haar verhalen volgen op amber.reislogger.nl Sinds woensdag zijn zij en de kinderen een paar dagen hier. Dit als afsluiting van de vakantie, die drie (!) maanden duurde. De kinderen zijn zo blij om weer naar school te mogen. Drie maanden is ook wel heel lang, maar ook vanwege het feit dat ze van de gasten die langs zijn gekomen zoveel mooie en goede schoolspullen (rugzakken, schriften, pennen, schoenen) en kleding hebben gekregen. Zie de foto's, we hebben zelfs onze eigen equipes dit jaar. Maar mooi niet dat ze de kleren aan doen om te sporten. Dat is zonde. Ze gaan naar school en naar de kerk!

Ook voor Mme Honorine is het goed om even een paar dagen vrij te hebben. Ze heeft het zo druk gehad met het voorbereiden van het schooljaar. Alle gekregen spullen (ook zijn er nog tientallen dozen uit de laatste container die kant op gegaan) uitzoeken en verdelen, de inschrijvingen doen. Door de vele giften (ook in geld) hebben we dit jaar ook weer veel meer kinderen uit de wijk kunnen helpen, met het betalen van de inschrijvingen, maar ook met schoolspullen. Geweldig!

Men zegt hier nl wel dat het openbare onderwijs gratis is, maar mensen moeten tussen de 4 en 5 euro inschrijfgeld betalen (waaruit oa salarissen van onderwijzers worden betaald omdat de overheid tegenwoordig maar drie per school betaald) en ze moeten voor meer dan

6 euro schoolspullen kopen. En dat is echt voor heel veel mensen echt niet op te brengen, zeker niet omdat iedereen vaak 3 of vier kinderen op school heeft. Wij zijn echt blij dat wij dus zoveel meer kinderen elk jaar kunnen helpen! Ook in de wijk van het Guesthouse kunnen we dit jaar een 15 tal kinderen helpen!

Maandag 11 en dinsdag 12 is het dus zover! Eindelijk gaat de school weer beginnen! Iedereen is er helemaal klaar voor! En Amber zal elke dag gaan helpen op de kleuterschool van Mme Honorine

Bij deze willen we iedereen, en vooral Barry en Viola van der Werff, bedanken voor alle giften, in materieel en geld om de begin van het schooljaar dit jaar tot zo'n groot succes te maken!

12 september 2010

Sinds 1 september zijn we weer terug. In augustus heeft Marc alle papieren helemaal in orde gemaakt, we hebben nu ook de belastingen van dit jaar betaald, we hebben officiele papieren van de politie, dus nu kunnen we echt officieel iedereen ontvangen.

Het was dan ook direct druk. We hadden veel bezoek, van rondreizende Nederlanders als stel of met een groep. We hadden weer een volle Sawadee groep, en tijdens die twee nachten verbleven er ook nog anderen in de kamer die nog over was. Het ging allemaal weer goed, en het is heel mooi om te merken dat ons concept werkt. Mensen worden heel enthousiast over onze projecten en over hoe we het allemaal doen. Ze geven soms te plaatse al wat, maar willen ook donateur worden. Er heeft ook iemand op bezoek bij Honorine in Ambositra besloten om geen kado's voor zijn aanstaande verjaardag te vragen maar om het geld aan ons te geven om het douchegebouw van de kinderen opnieuw op te bouwen. Zelf waren we vorig weekend ook in Ambositra en hebben heel kritisch rond gekeken en gezien dat de gebouwen en het sanitair echt aan een grote opknapbeurt toe zijn. Vanaf nu zullen we dan ook ons best gaan doen om daar fondsen voor te gaan werven. Na 6 jaar, in weer en wind, is het echt nodig om de gebouwen van buiten te verven, hier en daar scheuren bij te werken, om stukken van het erf opnieuw te verharden. Maar vooral ook dus om het sanitair te vernieuwen. Het is toentertijd echt slecht gebouwd en we zullen het nu veel beter doen.

Met de kinderen gaat het goed. Op twee na zijn al onze kinderen over gegaan naar de volgende klas. Er zin er weer vier meer naar de middelbare school gegaan. Twee van de drie kinderen die hun eerste middelbare school examens hebben gehaald, Lita en Harysoa, hadden zulke goede resultaten, dat ze zijn toegelaten op het Lycee om de laatste vier jaar af te maken. Dit is de openbare school, maar het niveau is beter dan die van de privescholen. Daniel is ook over, maar zijn cijfers waren niet zo hoog, dus hij blijft op de priveschool waar alle anderen naar toe gaan.

Gedurende de vakantie hebben de kinderen elke dag engelse les gehad. We zijn opgenomen in het programma van de Dodwell Trust, een stichting die zich tot doel heeft gesteld om de Engelse taal van de Malagasy mensen te verbeteren. Elke paar maanden komen er jonge enthousiaste Engelse vrijwilligers naar Ambositra en die geven met veel plezier oa onze kinderen les, maar ook bijvoorbeel de politie en in het ziekenhuis.

De afgelopen tijd hebben we iedereen die ons benaderde gevraagd ons te helpen om het schoolgeld van de ondertussen 35 kinderen die via ons naar de middelbare school gaan bij elkaar te krijgen. Een paar dagen geleden zijn Viola en Barry van der Werff hier langsgekomen in het begin van hun huwelijksreis. Zij brachten ons het goede nieuws dat ze alle opbrengsten van hun huwelijksceremonie aan ons zullen schenken, waarmee een heel groot gedeelte van de schoolgelden kunnen betalen. Ook hadden zij tot hun grote verassing ook een cheque gekregen van Siemens, de werkgever van Barry, ter waarde van €750! In deze tijden  kunnen we dit soort giften heel erg goed gebruiken! Bij deze vast heel veel dank voor de toegezegde steun!

Ook heeft Thea Meesters (Remi's moeder, en secretaris van de stichting) in augustus haar 65e! verjaardag gevierd. In plaats van kado's wilde ze geld en ze heeft 1200€ bij elkaar gekregen! Zij wil graag dat dit gebruikt wordt voor het schilderen van de muren in het vakantieverblijf van de kinderen en voor het ontvangen van groepen kinderen daar. Dat zullen we ook zeker doen!

Met deze fantastische bijdragen, en anderen die volgen,  denken we binnenkort het schoolgeld bij elkaar te hebben, en een start te kunnen maken om de gebouwen in Ambositra op te gaan knappen. We houden jullie op de hoogte!

Bij deze een fotootje van het kinderverblijf, om te laten zien hoe mooi die al geworden is. Met een gift van share4more van de Rabobank hebben we de buitenkant af kunnen maken, en de bedden, tafels en stoelen voor de binnenkant kunnen aanschaffen. Binnenkort beginnen we met het leggen van tegels en de aanleg van water en dan is dat huis ook echt af!

3 augustus 2010

Een paar minuten geleden zijn de kinderen uit Ambositra vertrokken. Ze zijn hier een weekje op vakantie geweest en dat was weer heel gezellig. Van 's ochtends voor het licht was tot 's avonds net na het donker was het een drukte met fietsen, klossen, glijbanen en trampoline. Het was weer helemaal goed om al die kinderen zoveel plezier te zien hebben. Gisteravond hebben we een feestmaal gekookt voor alle kinderen en al het personeel, als een soort van afronding van de eerste fase, en de vakantie van de kinderen. Met zijn vijftigen hebben we in ons restaurant gegeten en gedanst, en dit kon allemaal door een gedeelte van de fooien die de eerste klanten hebben achtergelaten.De rest van de fooien hebben we onder het personeel verdeeld. Iedereen was zeer tevreden en het was ook heel mooi om iedereen zo samen te zien!

Twee dagen geleden hebben we onze laatste klanten uitgezwaaid, daarna alle kamers schoongeboend, al het beddengoed gewassen en gestreken (met de hand!) en nu maar wachten tot september. De maand juli was echt goed, als we alle maanden zo draaien dan kunnen we echt geld gaan verdienen voor onze projecten. Helaas is het politiek nog steeds onzeker en blijven de toeristenaantallen laag. We houden hoop op volgend jaar, en denken ondertussen na over wat voor andere inkomensopleverende projecten we zouden kunnen starten. Mocht iemand nog ideeen hebben, dan hoor ik het graag!

Bij deze een foto van het voltallige personeel als alle kamers verhuurd zijn:

Bij deze een foto van het voltallige personeel als alle kamers verhuurd zijn:

 

Bij deze een foto van het voltallige personeel als alle kamers verhuurd zijn:

 

 

 

ps vanaf 6 augustus tot 1 september zijn we weer in Nederland!

12 juli 2010

Maandag 12 juli was de grote dag! Sinds vrijdag is er een groep kinderen van een stichting uit het stadje bij ons aan het vakantievieren. Het zijn straatkinderen uit Antsirabe die door deze stichting dagopvang krijgen en nu dus voor het eerst van hun leven op vakantie gaan. En afgelopen maandag ontvingen we onze eerste Baobabgroep van 19 personen in het hotel. Het was de afgelopen week heel hard werken om het allemaal voor elkaar te krijgen. De finishing touch voor de kamers was toch nog wel veel meer werk dan we dachten en vooral omdat we het zo goed wilden doen. En aan het huis voor de kinderen moest ook nog het een en ander gebeuren. Maar de dag voordat de kinderen kwamen waren de deuren klaar, werden de nieuwe bedden geleverd en konden we de matrassen en dekens klaarleggen. De gezichtjes van de kinderen toen ze hun kamers en al het buitenspeelgoed zagen zullen wij niet gauw vergeten. 
Het was een hele logistieke klus om ook tegelijkertijd de laatste klusjes in de kamers voor elkaar te krijgen, maar ook dat lukte! Maandag was een hele drukke dag, om alle kamers nog een keer schoon te maken, alle bedden op te maken, het restaurant klaar te maken. Maar het lukte! de groep was de avond ervoor met een paar uur vetraging in het land aangekomen en lag pas rond half vier in bed. Dus ze zouden heel moe zijn als ze  bij ons aankwamen. Dus hadden we ene welkomstcocktail klaargemaakt (ondertussen zingt Maiya in de zonovergoten tuin kerstliedjes met de kinderen....) en nootjes en chipjes voor ze klaar staan. Ze kwamen net voor het donker aan en konden nog net zien hoe mooi het allemaal was hier. Nadat ze naar hun kamers waren geweest kwam de een na de ander terug zeer onder de indruk van de kamers. Vooral de schilderingen in de badkamers vond men heel mooi, en dat zijn ze ook. 
Vervolgens was het avondeten een groot succes, mijn prei-mosterdsoep doet het elke keer weer goed! En ook de malagasy stoofvlees schotel, en kip met erwtjes gaat er ook heel goed in. De fruitsalade toe was ook lekker, en men was helemaal tevreden en onder de indruk van wat we voor elkaar gekregen hadden. En wijzelf ook wel een beetje. We kregen zelfs applaus en dat was echt heel erg leuk. Ook waren er mensen die spontaan mededeelden dat ze donateur van onze stichting gingen worden en dat was natuurlijk helemaal geweldig. Kortom het was een groot succes! 
Nadat de groep was vertrokken was het wel even wennen om niet meer zoveel te hoeven en niet meer op adrenaline te draaien. Sjonge wat waren we moe... Maar wat was het geweldig om dit voor elkaar te hebben gekregen!

20 juni 2010

Het eerste goede nieuws is dat Amber geslaagd is voor haar HAVO examen!!! Dat betekent dat zij rond begin oktober voor een paar maanden naar ons toekomt vooral om Honorine in haar kleuterklas te helpen. Dat is echt geweldig. Ze heeft samen met haar moeder heel veel spel en lesmateriaal met de container meegestuurd en dat kan ze straks daar allemaal gaan gebruiken!

Hier in Antsirabe wordt het ondertussen allemaal zo echt. We zijn ons de laatste dagen aan het voorbereiden op de komst van onze eerste groep gasten. Een groep 8 toeristen van Sawadee komt twee nachten logeren. We hebben nu zes kamers helemaal klaar en hebben vandaag nog eens het servies- en beddengoed geteld en we hoeven alleen maar een paar wijnglazen te kopen (met veel dank aan Peter en Monique voor de container!!!!!). Morgen gaan we alle kamers voor het laatst schoonmaken, de bedden opmaken, de gordijnen ophangen, het restaurant klaarmaken en dan maar wachten tot de klanten komen. We zijn er klaar voor.

Gisteren was de diplomauitreiking van de opleiding van onze 'meisjes'.

Los van de twee meisjes uit Ambositra die ik als eerste had ingeschreven heb ik er uiteindelijk nog vijf uit de buurt een kans gegeven om deze cursus tot 'hulp in de huishouding' te volgen. En gisteren was de dag van de uitreiking. De dames bij mij in huis waren er al dagen opgewonden over. De kleren moesten zwart en wit zijn, de haren gefohnd, de schoenen gepoetst. Het was een stuk officieler dan ik dacht. De cursus was georganiseerd door de dames Soroptimiste (die een soort van Rotary zijn, maar dan echt alleen maar sociale projecten doen en niet elke week borrelen) en zij kwamen ook allemaal in vol ornaat.

Afijn, het was erg leuk om mee te maken, om de enorme taart op te eten, om een schort aan te schaffen, gemaakt door de dames, en vooral om de meisjes allemaal zo trots te zien. Voor bijna allemaal gold dat dit de eerste keer was dat ze een diploma kregen uitgereikt, want de meesten hebben hun schoolopleiding (door ongeplande zwangerschappen) nooit afgemaakt. Op deze manier zijn hun kansen op werk iig vergroot en ik ben ook wel een beetje trots dat wij daar aan hebben kunnen bijdragen.

Hierbij een link over Remi en haar eigen lambarane....in het NASF (Nedelands Albert Schweitzer Fonds) magazine mei 2010 pagina 18
 
http://www.nasf.nl/page.aspx?id=47 
 
9 mei 2010

Hierbij een link over Remi en haar eigen lambarane....in het NASF (Nedelands Albert Schweitzer Fonds) magazine mei 2010 pagina 18
 
http://www.nasf.nl/page.aspx?id=47 
 
9 mei 2010

Gistermiddag rond een uur of drie kwamen onze eerste gasten! We wisten ervan, maar het was toch wel een verassing toen er ineens drie paarden in galop aankwamen stuiven. Maar wat romantisch en wat leuk om ze te ontvangen. Het bleek een jong (Belgisch) stel te zijn dat in Antsirabe woont. Ze zouden in een tent slapen, maar toen ze de kamers zagen wilden ze graag daar slapen. Ze waren erg onder de indruk van alles en toen we 's ochtends ook nog hoorden dat ze ook nog heerlijk geslapen hadden, waren we allemaal heel erg trots en tevreden!

mei 2010

Sinds een kleine week zijn we weer in Madagaskar. Dit keer hebben we samen met Marie Claire Erens gereisd en haar na een paar dagen in Antsirabe in Ambositra afgezet. Zij zal de komende maanden Franse les gaan geven aan de kinderen, en Honorine waar mogelijk ondersteunen.

Ondertussen heeft ze al twee dagen les gegeven en de kinderen zijn heel erg enthousiast. Het zal hun misschien wel over de streep trekken om af en toe Frans te gaan spreken! Tot op heden waren ze erg verlegen om dit ook echt te doen. Ook Honorine is erg blij met weer iemand in huis.

In Antsirabe ziet het er allemaal heel mooi uit. De bouw stond even stil omdat we wachtten op verdere financiering. Maar nu dat rond is en er weer geld beschikbaar is zullen we de komende weken hard werken om

29 mei de eerste gasten te ontvangen! Marc zal in Tana de matrassen en kussens voor de stoelen bestellen en dan zullen de eerste kamers echt 'bewoonbaar' zijn!

 

De nieuwsbrief april 2010 is ondertussen rondgestuurd. Binnenkort zal deze ook op de site te vinden zijn. We hebben dit keer iedereen weer een kleine verassing meegestuurd. Dit keer een klein tasje gehaakt van afgedankte plastic zakjes. Mevrouw Razafimalala Jacqueline heeft  alle 140 tasjes gehaakt en op deze manier wat extra kunnen verdienen, wat hard nodig was om voor haar 7 kinderen te kunnen zorgen.

April 2010

Het is gelukt. Vlak voor vertrek naar Nederland hebben we een kamer zover af gekregen dat we er ook mooie foto's van konden maken. Het was hard werken, maar we zijn nu wel heel trots dat het gelukt is.

Verder hebben we goed nieuws gekregen. Remi was al een tijdje bezig met een aanvraag voor vervolgsubsidie bij IMPULSIS, en net toen onze tegoeden erg opgedroogd waren, kregen we het goede nieuws. Ze willen ons helpen met een vervolgsubsidie om het project te kunnen afronden en het goed te kunnen opstarten. GEWELDIG!!

Doordat we dit jaar nog steeds last hebben van de politieke crisis en ook van de algemene crisis waardoor mensen echt heel voorzichtig zijn met het boeken van verre reizen hebben we nog niet zo heel veel reserveringen. We zullen al wel kosten hebben voor het onderhoud van de gebouwen, de tuin en daarvoor hebben we personeel nodig. Maar daar helpen ze ons dus mee om een goede start te kunnen maken.

Vervolgens is Thea Meesters voor ons naar Amsterdam te gaan om onze aanvraag bij het UNESCO toe te lichten en ook zij hebben besloten om ons dit jaar te steunen. Hun financiering is voor de kosten van onze opleidingskosten van het personeel voor nu, en voor in de toekomst.

Ook heel erg goed nieuws dus.

Kunnen we echt een hele mooie start maken. En het blijft zo bijzonder om zoveel mensen te treffen die geloven in ons project en die ons steunen om dit waar te mogen maken!

Bij deze wat foto's:

 

Bij deze willen wij de volgende sponsors bedanken:

Bij deze willen wij de volgende sponsors bedanken:

De deelgemeenteraad Osdorp, heeft onder leiding van Mustafa Daher en Pieter Harkema, heeft ook in 2009 ons hun Solidariteitsfonds van €10.000 geschonken!

Door het initiatief van Lianne de Zeeuw, die met Remi in oktober in het vliegtuig zat, haar in Madagaskar bezocht, en vervolgens een fantastische actie op poten heeft gezet, heeft de kerstactie van het FOK forum (het wat?) meer dan 2000€ opgeleverd!

Het veiligheidshuis in Bergen op Zoom hebben hun kerstcadeau omgezet in een gift van 1500€ aan ons!

De Rotary Roden Leek heeft via hun Ot en Sienstichting, ons €5000 geschonken!

De familie Jellema uit Nederhorst ten Bergh, die ons hun opgespaarde frequent Flyer miles plus een gift schonken, waardoor onze tickets voor in april geregeld zijn!!!

En verder zijn er vele andere particuliere donateurs die ons in 2009, en begin 2010 erg gul gesteund hebben.

Bij deze willen we iedereen heel erg hartelijk danken voor de inzet en het enthousiasme voor onze projecten. Zonder deze steun zouden we nooit zo ver gekomen zijn om zoveel vrouwen en kinderen te helpen en nu echt iets substantieels bij te dragen voor hun toekomst!

We hebben in de wijk en voor de school een paar extra dingen kunnen ondernemen door bovengenoemde extra inkomsten.

Bijvoorbeeld het schilderen van de binnenkant van de kleuterklas:

Het is alweer maart 2010!

Het is alweer maart 2010!

Wat gaat de tijd toch snel als je zo in volle vaart bezig bent. De bouw lijkt nog een klein eindsprintje te nemen, want de laatste vier kamers zullen over 10 dagen klaar zijn. De tegels liggen er al in, de ramen en deuren zijn geplaatst en in een kamer staat zelfs al een wc! En dan te bedenken dat de zes mannen 4 januari zijn begonnen, en dat alles met de hand gedaan is.

De tafels en stoelen voor het restaurant zijn in bestelling. Bij onze vaste timmerman in Ambositra, die was verreweg het goedkoopst. Met een mooie beits erover heen lijken het net echte chique stoelen.

Het water en licht is nu overal aangelegd, ook in de wc's en douches van het personeel, en in de buitenwc's. We zijn ook al bezig met de papieren en lijkt het erop dat we een Residence de Tourisme worden. Klinkt best wel professioneel, moet ik zeggen. Ondertussen hebben we al vier (nacht) wakers aan het werk, twee schoonmaaksters en twee tuinmannen. En straks dus nog twee vrouwen. Het begint allemaal echt wat te lijken.

Vorige week was Danielle hier, een studente uit Nederland, die tot eind april zal blijven. Ze moest heel erg wennen en heel veel uitrusten na een heel hectisch jaar, en afgelopen weekend heb ik haar naar Ambositra gebracht. Ze gaat daar Honorine helpen op de kleuterschool en in het huis. Die volgende dag heb ik Philipine en Manga, twee van de vrouwen van de stichting mee naar hier genomen omdat hun opleiding tot 'femme de menage' dinsdag begon. Dit is een cursus georganiseerd door de Soroptimisten vrouwen om kansarme vrouwen een mogelijkheid te bieden om beter betaald werk te vinden. De cursus leek niet door te gaan door te weinig aanmeldingen. Vervolgens hebben wij er een sociaal project van gemaakt en hebben we vijf vrouwen uit de buurt geselecteerd die nu ook de cursus volgen. Wij hebben voor al het materiaal gezorgd, onze naaister in Ambositra heeft de schorten en hoofddoeken gemaakt. Ik werd heel blij van deze ontwikkeling. Het is zo fijn om deze meiden deze kans te bieden, want met het certificaat dat ze aan het eind van de cursus krijgen verbeteren ze echt hun kansen. De twee vrouwen uit Ambositra komen hier straks werken. Ik realiseer me dat het zoveel fijner is om mensen werk te bieden, dan alleen maar hulp. Ik blijf me verwonderen dat we deze kans hebben gekregen!

Volgende week komt een Nederlandse vrouw van het ICCO (een van de grootste sponsors van ons project) langs. Ze is onderweg naar wat anders, dus helaas kan ze niet blijven slapen, maar heeft een tussenstop bij ons. Ik ben erg benieuwd wat ze van alles vindt.

 

We wachten nog op een aanvraag die we gedaan hebben bij Impulsis voor vervolg financiering. Hiermee kunnen we de gordijnen, matrassen en muskietennetten gaan bestellen en maken. Hopelijk gaat dat lukken, en kunnen we het nog mooier maken.

 

De kinderen van de dichtstbijgelegen langere school zijn hier in drie groepen gedurende drie dagen komen spelen. Wat een plezier, vooral de gezichtjes van de kindjes als ze aankwamen en het speelpaleis en al dat andere speelgoed zagen. Allemaal met voor de mond geslagen handjes voor de mond en hele grote ogen. Het was gloeiend heet, en het zweet stroomde van hun gezichtjes, maar ze wilden zo lang mogelijk blijven. Na de koekjes en de drankjes wilden ze nog meer spelen.

Het was zo genieten, ik had tranen in mijn ogen. Een voorbeeld hoe je met een klein gebaar zoveel kindjes blij kunt maken.

Hier is de link van het tijdschrift I.S. staat voor Internationale samenwerking. Abonnement is gratis. In het nieuwste nummer van februari staat het artikel over Remi en Madalief.

http://www.isonline.nl/?node_id=42863

30 januari

Het schiet zo op de met bouw dat we nu echt zo goed als zeker zijn dat we in mei opengaan! Dan hebben we onze droom waargemaakt, dat wil zeggen dat de bouw van het Guesthouse hebben voltooid. Van de laatste vier kamers staan nu de buitenmuren al, en gaan ze deze week beginnen met het de dakbalken. Ondertussen wordt het restaurant opgeknapt, inclusief het plaatsen van 666 (hoe komen we op het aantal?) raampjes.....

De tuin is nu zo goed als klaar, nu maar hopen dat het gras en de planten het goed gaan doen. De bedden zijn in bestelling, als ook de tafels en stoelen van het restaurant.

De naam van onze plek zal zijn: Residence Madalief

Omdat het naast het gastenverblijf ook een plek is voor kinderen.

In maart gaan er twee vrouwen van onze stichting in opleiding. De soroptimistenclub hier in Antsirabe geeft trainingen voor vrouwen om goede huishoudelijke hulpen te worden. Een van de meisjes is dan net klaar met haar opleiding en een andere alleenstaande moeder komt met haar mee hier naar toe om de kneepjes van het vak te leren.

Ondertussen gaan we op zoek naar een tijdelijke kok, en dan gaat het allemaal een beetje echt worden.....

Nu maar hopen dat er dit jaar toeristen gaan komen. Het politieke gedoe heeft nog steeds geen oplossing gekregen en iedereen wordt er ondertussen een beetje moedeloos van. Hopelijk komen er dit jaar verkiezingen en blijft het voor die tijd en na die tijd rustig. Het zou echt desastreus zijn als er dit jaar weer geen toeristen komen.

Bij deze wat foto's:

Het hoofdgebouw met zeven kamers:

19 januari

De eerste maandag van januari is begonnen met de bouw van de laatste vier kamers. We hebben besloten om vier kamers te bouwen, zodat we straks 11 mooie kamers kunnen aanbieden voor grotere groepen toeristen. We kunnen dit permitteren doordat we genoeg financiele middelen hebben verworven in het vorige jaar. De deelraad in Osdorp heeft nav een presentatie van Remi in september besloten om ook in 2009 hun solidarteitsfonds aan ons te schenken. De Rotary Roden Leek heeft de opbrengsten van hun bungalowverhuur aan ons gedoneerd, en ook veel particulieren hebben ons ruim gesteund. Geweldig allemaal, vooral in deze moeilijke economische tijden, dat men toch nog ruimte heeft gevonden om ons te steunen in ons nieuwe project.

19 december

Er wordt heel hard gewerkt in Antsirabe! En het gaat lukken! De kinderen komen 27 december een week van hun vakantie in ons vakantiehuis in Antsirabe doorbrengen. Met man en macht worden deuren, ramen en tafels en stoelen gemaakt. Volgende week wordt er geverfd en het plafond gelegd. Dan hoeven alleen de bedden er nog maar in, en dan is het klaar. Soms lijkt het wel een beetje op zo'n tv-programma waarin in een weekend tijd een heel huis wordt gebouwd. Maar dan een beetje anders.

Verder staat het speelpaleis uit de vorige container en zijn de twee wipkippen uit de nieuwste container ook al ingegraven. Kortom de speeltuin is ook al klaar! Wat zal het genieten zijn voor iedereen als het zover is.

Verder staat het speelpaleis uit de vorige container en zijn de twee wipkippen uit de nieuwste container ook al ingegraven. Kortom de speeltuin is ook al klaar! Wat zal het genieten zijn voor iedereen als het zover is.

decemberactie:

Lianne maakte in oktober een rondreis in Madagaskar. Zij zat in het zelfde vliegtuig als Remi en Maiya en door deze ontmoeting bezocht zij tijdens haar reis de kinderen in Ambositra. Terug in Nederland nam zij contact op met het 'fok-forum' waar zij heel actief op is, en kreeg het groene licht om een kerstactie voor onze stichting op te zetten. Vanavond 10 december gaat de actie van start en het gaat vast wat voor ons opleveren!

Zij gebruikt het volgende lijstje, wat Remi haar doorgaf, om mensen een idee te geven, met hoe weinig toch weer heel veel gedaan kan worden in Madagaskar. Zie hier het lijstje:

* Een jaar schoolgeld voor een kind op de middelbare school: 40€ 100

* lagere school kinderen elke dag een goede maaltijd in de

* schoolkantine: 500€ per maand

* 1 maand eten voor een kind in centrum Madalief: 15€

* 1 maand rijst voor een familie in de omgeving van het centrum: 34€

* Alle 50 kinderen van het centrum in het nieuw (in

tweedehandskleding) voor kerst: 120€

* Nieuwe schoenen voor een kind: 8€

* Kerstmaaltijd voor alle kinderen en moeders (58 mensen in totaal) 125€

* Kerstvakantie van een week voor een kind 50€

Zij gebruikt het volgende lijstje, wat Remi haar doorgaf, om mensen een idee te geven, met hoe weinig toch weer heel veel gedaan kan worden in Madagaskar. Zie hier het lijstje:

* Een jaar schoolgeld voor een kind op de middelbare school: 40€ 100

* lagere school kinderen elke dag een goede maaltijd in de

* schoolkantine: 500€ per maand

* 1 maand eten voor een kind in centrum Madalief: 15€

* 1 maand rijst voor een familie in de omgeving van het centrum: 34€

* Alle 50 kinderen van het centrum in het nieuw (in

tweedehandskleding) voor kerst: 120€

* Nieuwe schoenen voor een kind: 8€

* Kerstmaaltijd voor alle kinderen en moeders (58 mensen in totaal) 125€

* Kerstvakantie van een week voor een kind 50€

***********************************************************************

Onlangs werd ik benaderd door de wereldomroep of ik mee wilde doen in een programma op de radio.
Via via hadden ze mij gevonden, en het leek me leuk. Dus zodoende geschiedde het dat ik afgelopen zaterdag in onze tuin in Antsirabe even mee mocht praten in een programma waar ook Aad van den Heuvel in meedeed. Zie hieronder de links waarop je het programma kan beluisteren en het artikel kunt nalezen:


moet-ontwikkelingssamenwerken-anders-misschien-wel-verdwijnen

 

de-tijd-dat-witte-mensen-vertellen-hoe-het-moet-voorbij

16 november 2009

Het is alweer een tijdje geleden dat ik van me liet horen. Er gebeuren ook zoveel dingen dat het er minder van komt dat ik uitgebreid achter mijn computer zit. Alles gaat heel goed hier. Er zijn echt hele goede tijden voor ons aangebroken. We hebben veel bezoek. Reizigers die langs komen, maar ook Vera die hier vier maanden was, en Monique die hier zaterdag is aangekomen. Afgelopen zondag stond ik het teken van het afscheid van Vera en er zijn weer de nodige tranen geplengd. Toch is dat mooi om te zien, dat onze bezoekers zich zo op hun plek voelen en zo'n mooie tijd bij ons hebben gehad. Ik vond het ook wel een beetje moeilijk om afscheid te nemen, want Vera en ik hebben toch wel bijna drie maanden 'samengewoond. En dat is echt heel erg goed gegaan. Ik ben blij dat Vera heeft besloten om onze nieuwe penningmeester van de Nederlandse stichting te worden. Zo houden we contact en als er iemand is die nu weet hoe het allemaal gaat is Vera het we. Voor haar is het ook fijn om een band met ons te houden. Ondertussen is ze alweer in Nederland en liefdevol opgevangen door haar ouders.
Gelukkig was Monique er al toen Vera wegging en zijn we dus niet 'alleen' geweest. Monique is degene van de container, voor degenen die dat niet wisten. Haar wederhelft Peter zit met een dubbele hernia en een versleten rug thuis, dus die kon dit jaar niet mee. Monique vond het wel heel spannend om alleen te komen, maar het doet haar ook goed dat ze toch gekomen is.
Afgelopen dinsdag is de enige Baobabgroep van het jaar langsgekomen. Zij komen dan onderweg naar het regenwoud bij ons lunchen. Dat was erg leuk. Mensen waren allemaal erg onder de indruk en hebben ons veel geld toegestopt. Het was weer erg leuk om zoveel waardering te krijgen voor het werk dat we doen. Marc is met hen onderweg en voor een deel is hij blij dat hij weer eens mag chauffeuren, maar in gedachten is hij alleen maar met de bouw van het Guesthouse bezig.
Daar vordert het allemaal enorm. De zeven kamers worden nu geverfd, en zullen eind volgende week echt klaar zijn. Het woonhuis is al zo goed als klaar. En de tuin wordt nu geegaliseerd en zodra wij er zijn gaan we bomen planten. Monique heeft ons al bijna 100 boompjes geschonken (alle soorten fruitbomen die je maar kan bedenken)

Een van de kamers van het guesthouse:


We hebben onlangs een grote gift gegeven waarvan we oa de school in de wijk van het guesthouse gaan helpen met een nieuw dak. De school viert dit jaar haar 50 jarig bestaan en heeft sindsdien geen enkel onderhoud meer gekregen. De eerste vergadering hebben we al gehad en begin december gaan we een heel weekend met de hele wijk hard aan het werk zodat de kinderen ook tijdens het regenseizoen naar school kunnen. Ik ben blij dat we ook zo snel al iets kunnen doen voor de kinderen in de wijk om ons heen.

De school:

Hier in Ambositra ontwikkelt het zich ook allemaal. Een week of wat geleden was Mr Anastaas bij ons op bezoek. Hij is de lokale journalist voor de landelijke krant Midi Madagascar. Ik ken hem al een tijdje, hij is nl ook al een ver famlielid van Marc, en het is een hele aardige man. Hij heeft al een keer eerder over ons geschreven. Tijdens een klein feestje op onze school alwaar een NGO een dag over hygiene organiseerde raakten we weer aan de praat, en is hij de volgende dag langs gekomen om met ons te komen praten. Dat was een leuk gesprek en hij had ook een fotograaf mee die wat foto's maakte. Hij wist niet precies wanneer het artikel geplaatst zou worden. Wij hebben 20.000 A (zo'n 8 euro) betaald voor het artikel, want zo gaat dat hier. OP die manier moeten journalisten hun salaris bij elkaar sprokkelen.
Werd ik vandaag door Marc gebeld, die onderweg is met een groep. Met de vraag of ik wel wist dat we in de krant stonden, gisteren? Bleek dat zijn groep de krant had gekocht en ineens dat grote artikel over ons zagen staan. Als dat geen goede publiciteit is? Sindsdien ben ik een soort van beroemdheid hier want elke keer als ik me op straat begeef zijn er wel mensen die me erover aanspreken. Grappig.

De Franse dames, die ons sinds jaar en dag ondersteunen, en elk jaar naar Madagaskar komen, zijn er weer. Ze hebben samen met Honorine een 'schoolkantine' opgezet. Nu eten er elke dag 100 kinderen van onze school in een van onze huizen en de vrouwen van onze stichting koken voor hen. De groep bestaat uit de 70 kleuters, zij krijgen elke dag eten, en elke dag een ander groepje van de rest van de school. Erg leuk om honderd kindjes van de school naar ons centrum te begeleiden en ze te zien eten.


Verder is het heel erg warm en laten de regens weer even op zich wachten. Ik ben niet heel buiten deze dagen, want de zon staat zo enorm recht boven dat zelfs ik daar niet echt tegen kan.

Komende donderdag gaan we over. Er komt een minibusje om ons te verhuizen en dan gaan we van start om de kamers in te gaan richten en de tuin aan te leggen. Spannend en ik heb er heel veel zin in!

Veel liefs van een blije Remi

6 oktober 2009

Na een drukke vijf weken in Nederland, veel afspraken met familie en vrienden, maar vooral ook met donateurs en fondsen, zijn we weer sinds bijna een week in het mooie, hete en rokerige Madagaskar. Het is de tijd van de 'tavy', dat wil zeggen dat iedereen zo vlak voor de regens alles verbrand dat ze maar kunnen verbranden (vooral graslanden) waardoor het zo heiig is dat je de zon nauwelijks ziet, maar als je 'm wel ziet gaat hij ontzettend mooi rood onder, dat dan weer wel. Maar iedereen smacht wel naar de regens, al is het maar dat men dan kan beginnen met het planten van de rijst zodat er weer vooruitzicht is op eten begin volgend jaar.

We hebben alles weer in goede staat aangetroffen. De scholen zijn sinds vorige week weer begonnen. We hebben nu zo'n tien kinderen op de middelbare school. Iedereen is zo blij dat ze eindelijk na bijna drie maanden weer naar school 'mogen'.Heerlijk om te zien, al die trotse jongeren met hun mooie schooltasjes en uniformpjes.

Ook het sporten gaat twee keer per week door.

Het is zo fijn om terug te komen en te zien dat alles voor 'la rentree' (het begin van het nieuwe schooljaar) goed geregeld is, ook zonder mij. We kunnen echt alles aan mme Honorine, Radede en de andere vrouwen overlaten. Ze missen ons dan wel heel veel, en dat is wederzijds, maar gelukkig heeft dat geen invloed op hoe het allemaal gaat.

Mme Honorine heeft dit jaar slechts 70 kleuters in haar klas. En ze mogen elke dag een speeltje uitzoeken om mee te spelen. De nieuwkomers zijn zo onder de indruk dat ze de hele ochtend met grote ogen naar het speelgoed staren (als ze niet om hun moeder huilen). Wij vermijden nog een beetje de school omdat er toch wel veel gehuild wordt deze eerste weken. Maar dit zal volgende week een stuk beter gaan en dan kan mijn Maiya ook weer af en toe meespelen.

Wat deze tijd wel moeilijk maakt is dat er heel veel mensen zijn die heel graag hun kinderen naar school willen laten gaan, maar dat ze dat simpelweg niet kunnen betalen. Soms is zelfs de 80 eurocent die een ouder moet betalen als ouderbijdrage op de openbare lagere school te veel. Hierdoor komen veel moeders bij ons, en vertellen hun ellendige verhaal. Zo is daar Elinjanahary, de buurvrouw. Ze kwam in augustus met haar zeven kinderen naar Ambositra om haar schoonvader te begraven. Haar man vertrok vervolgens naar een andere stad om werk te zoeken maar stuurt geen geld op, en haar schoonmoeder is vorige maand vertrokken met het pensioen van haar overleden man. Deze vrouw heeft niets anders dan haar zeven kinderen, waarvan de oudste van 17 al 5 maanden zwanger is..... Gelukkig kan ze wel van plastic zakjes de mooiste dingen haken ( heel bijzonder maar waar) en heb ik een bestelling voor een volgende kadootje voor de rondzendbrief gedaan. Daar kan ze dan in ieder geval iets mee verdienen.

Het Guesthouse in Antsirabe schiet al heel aardig op. De volgende drie kamers zijn ook al in de afrondende fase, en zodoende hebben we er straks zeven klaar. Water (uit de bergen) en elektriciteit (van een waterkrachtcentrale) zijn al ter plaatse en werd heel trots aan ons getoond door de werknemers. Het is een hele klus geweest want beiden moesten van een afstand van 500 meter komen, maar dat is inherent aan zo'n rustige plek. Het is zo fantastisch om te zien hoe iedereen zich zo inzet om ons Guesthouse zo mooi te maken. Vooral Marc zet zich dag en nacht in om het onmogelijke voor elkaar te krijgen. Zo waren er bijvoorbeeld zo'n honderd wachtenden voor ons (wat ongeveer een jaar kan duren...) voor de aanleg van de electriciteit, maar doordat Marc de auto van het energiebedrijf zag rijden en ze direct heeft meegenomen naar ons hebben ze het die dag zelf aangelegd! Voor maar een klein beetje extra zakgeld. Dit soort dingen blijken echt alleen maar zo te werken, en ik heb me daar ondertussen bij neergelegd. Had ik dat niet gedaan dan hadden we nooit iets kunnen bouwen hier en niks voor elkaar gekregen. Maar bizar blijft het wel....

Het geeft allemaal zo'n bijzonder gevoel dat we dit echt allemaal kunnen doen. Als het goed is kunnen wij over een paar weken ook gaan verhuizen en ons bezig gaan houden met het aanleggen van de tuin en de inrichting van de kamers. Hopelijk hebben mijn inspanningen in Nederland vruchten af geworpen want we hebben nog wel wat extra centjes nodig om het allemaal helemaal af te maken.


3 september 2009

Sinds 3 september ben ik, Remi, weer in Nederland. We hebben Madagaskar in relatieve rust achtergelaten. Relatief wil zeggen, dat het gewone leven weer een beetje op gang was gekomen de laatste maanden

Steeds meer producten verschenen weer in de winkels, steeds meer mensen deden inkopen. De laatste maanden stonden op de hoogvlakte van Madagaskar dan ook in het teken van de 'Famadihana' feesten. Tijdens deze grootste familiefeesten worden familietombes geopend en worden overledenen eruit gehaald en voorzien van nieuwe doeken en matten. Het zijn dagen durende feesten en mensen kopen nieuwe kleren, veel doeken en matten voor de overledenen, en er worden vele zebu's en varkens geslacht. Dit jaar waren er opvallend veel, maar ik herinner me ook nog van de politieke crisis in 2002 dat er toen ook meer waren dan andere jaren. Op een of andere manier geeft het de burgers moed om in moeilijke tijden samen te zijn met hun overleden familieleden.

Maar het politieke spel is nog niet uitgespeeld. De huidige machthebbers kunnen maar moeilijk afstand doen van hun positie en liggen weer dwars in de onderhandelingen. Er is nu een deadline gegeven tot 20 september om toch uit de nieuwe verdeling van macht te komen.

Zoniet volgt er een internationale boycot van Madagaskar die veel verder gaat dan wat er tot nu toe gebeurde (geen visa meer voor malagasy die naar het buitenland willen, geen ontwikkelingshulp meer, geen investeringen meer. Ondertussen wordt het weer een beetje onrustig op straat. Mensen zijn het zo zat, en willen rust. Maar doordat de crisis maar door duurt, er elke dag meer werklozen bij komen en ondertussen de prijzen van eerste levensbehoeften gaan stijgen (zeker zal de prijs van rijst omhoog gaan de komende weken) worden mensen onrustig en boos.

Maar in Ambositra gaat het goed. Op een na zijn alle kinderen op de middelbare school overgegaan. Dwz van onze kinderen en de 20 anderen van wie wij het schoolgeld betalen. Ook doen de kinderen op de lagere school het goed, degenen die zijn blijven zitten, hadden dit ook nodig.

Wat jammer is, is dat het meisje dat eindexamen zou gaan goed, een paar dagen voor de examens een zenuwinzinking heeft gehad, en zodoende niet mee kon doen met de examens. Nu kan ze pas volgend jaar weer een poging doen, dat is heel jammer. Ondertussen gaat het wel beter met haar, maar er zijn geen herexamens in Madagaskar.

De afgelopen maand hebben al onze kinderen en Franse en Engelse les gekregen. Erg intensief, vier keer per week, en dat in de vakantie, maar de kinderen stonden elke dag te dringen voor het klaslokaal, zo leuk vonden ze het!

Vera is nog in Madagaskar en was tot vandaag nog in Ambositra. Over een paar dagen voegt zij zich bij een groep met Nederlandse reizigers om een wandelreis door het land te gaan maken. Honorine en de kinderen zijn ook vandaag vertrokken om een week bij haar moeder op het platteland een korte vakantie te vieren. De kinderen keken er erg naar uit, om een week in de heuvels van Honorine's thuis rond te rennen.

LEES haar reisverslag: www.veraverhage.reismee.nl

Zelfs de kokkin kwam terug van haar familiebezoek om mee te gaan!

Ik ben druk met allerlei afspraken met geldschieters in Nederland. Het gaat goed met de bouw, maar het gaat niet zo heel goed met het fondsen werven. De bouwbedrijven die eerder ons royaal steunden maken hele zware tijden door, en kunnen niks missen. We hadden hier wel een beetje op gerekend, maar moeten nu dus wat zuinig aan gaan doen.

Wel heeft de Rotary Leek_Roden ons een groot bedrag toegezegd voor het eind van het jaar. En ga ik volgende week een presentatie geven in Osdorp in de hoop dat zij ons nog een jaar willen steunen. Ook heb ik een afspraak met Impulsis om onze vorderingen so far door te spreken en te kijken of er mogelijkheden zijn voor verdere financiering. Ik ben ook bezig met de 1%club, waar we waarschijnlijk een aanvraag voor het bouwen van de vakantieverblijven van de kinderen kunnen plaatsen.

Kortom druk doende dus.

Ondertussen gaat de bouw door. Marc is druk doende met het afronden van de eerste zeven gastenverblijven, en de aanleg en aanvraag van water en licht. De bedoeling is, ondanks de wat tegenvallende inkomsten, dat voor het eind van het jaar deze zeven gastenverblijven klaar zijn, en dat we ook al onze kinderen met kerst en oud en nieuw bij ons kunnen ontvangen.

Wij doen allemaal in ieder geval ons uiterste best. Mochten jullie na het lezen van dit bericht nog ideeen krijgen voor verdere ondersteuning van ons Guesthouse project, dan horen wij het graag! Alle hulp is welkom.

En oh ja, de container is vol, en zal de 5e oktober geladen worden en niet lang daarna op de boot naar Madagaskar gezet worden. Dat is natuurlijk fantastisch nieuws! En heel veel dank aan Peter en Monique!

10 augustus 2009

Allemaal goed nieuws! Ten eerste is er gisteren eindelijk een doorbraak gekomen in de politieke impasse in dit land. Eindelijk hebben de politieke leiders, na dagenlang overleg in de Mozambiquaanse hoofdstad Maputo, een akkoord getekend waarmee een oplossing van de crisis is gevonden.Er komt een eenheidsregering voor een periode van 15 maanden waarin de vier belangrijke politieke groepen deelnemen. Er komt een president en drie vice-presidenten. De verdreven president zal niet deelnemen aan deze regering, maar zijn 'compatriotes' wel. Het was heel spannend, want als er nu geen akkoord zou komen, zou madagaskar internationaal echt helemaal geboycot worden, en dan zouden aan het eind van deze maand de ambtenaren niet betaald kunnen worden en zouden er wederom onrusten uitbreken. Gelukkig is dat nu voorkomen en hopelijk zal de rust nu gaan wederkeren!
Heel fijn voor iedereen in dit land en hopelijk zal het niet lang meer duren voordat er weer toeristen en uiteindelijk ook weer investeerders komen, want de economie heeft zo'n knauw gehad en er zijn zoveel mensen werkloos geworden.

Het andere goede nieuws is dat we eind juli eindelijk de officiele papieren van het nieuwe terrein hebben gekregen. Het heeft al met al bijna twee jaar geduurd, maar uiteindelijk is het dan toch gelukt! Marc heeft zich met hart en ziel ingezet om het allemaal rond te krijgen en het is dus eindelijk gelukt! We zijn nu de trotse eigenaren van een heel mooi stukje grond waarop al een heel mooi guesthouse verschijnt.
Sinds begin juni wordt er door een hele equipe heel hard gewerkt en elke dag worden het huis en de kamers mooier:

De bedoeling is dat de eerste vier kamers begin september klaar zullen zijn. Daarna gaan we meteen door met de volgende drie, zodat we aan het eind van het jaar al zeven mooie kamers klaar zullen hebben. Ook het gebouw waar de groepen kinderen hun vakanties door kunnen brengen schiet aardig op, de buitenmuren zijn al klaar. Het water zal eind september gaan stromen, echt bronwater uit de bergen, en ook de electriciteit is aangevraagd. Volgende week zal het sanitair en de bedrading aangelegd worden. Het gaat ineens allemaal zo snel!

Een aantal vrouwen en kinderen volgen al extra Franse lessen, en Mapitony, een van onze meisjes die dit jaar eindexamen doet, gaat volgend jaar naar de hotelschool in Antsirabe.

Ondertussen hebben Amber en Liesbeth alweer afscheid genomen na een heel gezellig en nuttig verblijf. Ze hebben heel veel voor heel veel mensen kunnen betekenen. Ze hebben veel alleenstaande moeders geholpen door spullen voor ze aan te schaffen (dekens, pannen, matrassen). Ze hebben op de kleuterschool geholpen en met onze kinderen veel geknutseld waardoor ons huis er een stuk gezelliger uit is gaan zien.

Ook hebben ze alle kinderen en een aantal vrouwen meegenomen op vakantie. Een paar dagen kust en daarna een paar dagen in het regenwoud en bij de warmwaterbronnen. Het was heel gezellig en ook nu ze al bijna een week weg zijn, zijn de tranen van het afscheid gedroogd, maar zingen de kinderen nog Nederlandse liedjes en doen ze af en toe gekke dansjes die ze van hen geleerd hebben.

We hebben allemaal genoten van hun verblijf bij ons en willen hen dan ook bij deze heel erg hartelijk danken voor alles!

LEES hun reisverslag : www.madagaskar09.reislogger.nl

Bij deze wat vakantiefoto's:

Ambositra, 03-07-09

Het is bar koud de laatste dagen. Het begon met een koude oostenwind.
Gelukkig scheen toen de zon nog, maar sinds drie dagen zien we die niet meer en is het kil en koud. De winter is nu echt begonnen. Tot nu toe hadden we niks te klagen, het was overdag nog steeds boven de 25 graden. Maar nu denk ik dat het niet veel meer dan een graad of 15 is.
Maar met die koude wind en miezerregen is het koud. En met geen verwarming in de huizen en niet zo goed geisoleerde huizen is het binnen ook koud. Gelukkig hebben we sinds een week of twee 'vahiny'

(bezoeksters) uit Nederland, Amber en haar moeder Liesbeth, die zichzelf al zeer nuttig maken om voor iedereen die deze niet heeft lekker warme winterjassen en andere kleren te kopen. Ook gaan er binnenkort veel dekens gekocht worden, voor mensen in de wijk.

Gelukkig zijn moeder en dochter weer opgekrabbeld na een wat mindere eerste week en zijn ze vol enthousiasme bezig in de kleuterklas. Ze bedenken allerlei leuke spelletjes die Honorine ook kan doen als zij er straks niet meer zijn. Zo verbouwden ze de hele klas tot een grote speeltuin, door van bankjes en tafels glijbanen te maken. Honorine is heel erg blij met deze hulp. Liesbeth is al sinds jaar en dag kleuterjuf in Almere en Honorine leert veel van haar.

Verder zijn we bezig om een familie te helpen. Het zijn mensen die ik via mijn 'kapster' ken. Een oma van dik tachtig met haar bijna blinde zoon, en haar kleindochter die net hersteld is van tbc. De zoon van bijna vijftig is zo'n verschrikkelijk aardige, integere man, en we hebben hem geholpen door hem naar Antsirabe te sturen, naar de oogarts, om te kijken of zijn 'goede' oog nog te redden viel. Hij was binnen een uur klaar met medicijnen, en een echt glazen oog, ingezet en wel!

Sommige dingen zijn echt wonderlijk in dit land. We zijn ook bij hen thuis wezen kijken om te zien onder wat voor omstandigheden ze leefden.

Toen we hem ernaar vroegen vertelde hij al dat ze heel arm waren en niks hadden, en op een of andere manier was het manier waarop hij het zei dat zowel Honorine als ik al tranen in onze ogen kregen. Ze leven van het beetje wat oma bij elkaar scharrelt op de vuilnisbelt waar ze al drie jaar elke dag rondscharrelt. Toen we bij hen thuis gingen kijken, waren we weer zo emotioneel, en dat gebeurt niet vaak. Het was echt heel erg wat we aantroffen, maar vooral denk ik omdat ze alledrie enorm vrolijke innemende mensen zijn. Afijn, Amber en Liesbeth hebben nieuwe matrassen, dekens, een pan, borden, kopjes en bestek gekocht.

Want dat wat ze hadden was zo oud, vies en kapot..... We zijn nu bezig met het zoeken van een andere kamer voor hen, want daar zat het roet twee centimeter dik op de muren en plafond. Soms denk ik dat we voorzichtig moeten zijn omdat onze maandelijkse kosten telkens stijgen door dit soort dingen, maar aan de andere kant kunnen we mensen gewoon niet zo aan hun lot overlaten. En wat een voordeel is, is dat hier de euro een heel gunstige koers heeft waardoor we de laatste maanden steeds een beetje voordelig uit zijn.

In Antsirabe hebben we de afgelopen dagen veel kunnen regelen, de papieren zijn nu echt zo goed als rond. Volgende week zal het allemaal rond zijn!!! Nou, en dan gaan we echt een klein feestje vieren, na twee jaar wachten!

Het huis en terrein gaan er steeds beter uit zien, maar er is echt nog heel veel werk te doen. Ze zijn nu bezig met de eerste kamers te bouwen, daarna moeten alle deuren en ramen deels vervangen en gemaakt worden. Dan het aanleggen van het water en electriciteit, dat gaat allemaal nog wel even duren. Maar het is geweldig om te zien dat het er veel gebeurt. Overigens is het salaris voor de 'equipe' die het hele huis gaan opknappen en vijf nieuwe kamers gaan bouwen, maarliefst €2000! En we hebben nu een vader en twee zoons aan het werk voor het onderhoud van het hele terrein en allerhande andere klusjes en die krijgen zo'n €100 per maand (met zijn drieen). En dat zijn geen bodemprijzen. Erg he? Moet gezegd worden dat ze wel los van hun salaris eten krijgen, dus wij slepen met enige regelmaat 50 kilozakken rijst en bonen aan!

Een paar weken geleden hadden we bezoek van Lisette en Michiel, twee jonge mensen op reis door Madagaskar. Lisette had voor vertrek wat producenten van vitaminepillen aangeschreven en ze heeft gewoon bijna

15 kilo aan vitaminepillen gekregen van verschillende bedrijven! Die gaan allemaal in de container die eind van dit jaar wordt verscheept.

Nog twee weken dan begint de schoolvakantie. De kleuters waren eigenlijk al volgende week vrij, maar omdat het nu zo leuk is in de kleuterklas gaan ze gewoon nog een week naar school!

15 juli komt Vera Verhage uit Nederland aan. Zij is klaar met haar studie sociologie en komt voordat ze op zoek gaat naar werk ons een paar maanden helpen. Dus om Nederlandse aandacht hoeven we niet te klagen.

Vlak na haar aankomst gaan we een weekje op vakantie met kinderen, vrouwen en 'vahiny'. Lekker naar de kust, waar het in elk geval iets warmer is dan hier. Op de terugweg gaan we ook nog naar het regenwoud en de warmwaterbronnen, dus dat is een heel fijn vooruitzicht.

Onze inschrijving voor de Idealenwedstrijd van Trouw vond ik al een succes. Het was hartverwarmend om al die ondersteunende en lieve berichten van iedereen te lezen! Ik kreeg tranen in mijn ogen en vond het lezen al zo'n steun voor alles wat we doen dat het winnen van de €7.500 al helemaal niet meer zo belangrijk leek. Bij deze onze dank aan iedereen!

Tot zover weer de berichtgeving uit het koude Madagaskar.

16 juni 2009

16 juni 2009

Afgelopen weekend zijn we weer in Antsirabe geweest en het werk schiet aardig op. Het hele dak is eraf, er wordt hard gewerkt aan het herstel van het hout dat niet goed meer was, en de eerste dakplaten zullen er binnenkort opgelegd worden. Er zijn pilaren gemaakt om het balkon te stutten en er wordt hard gewerkt aan het terrein.De helft is nu netjes bijgeknipt en geharkt en het ziet er al een stuk beter uit. We zijn met de buren (die een kwekerij cq tuinaanlegbedrijf) hebben bezig om te kijken hoe we het het beste kunnen aanpakken zodat we straks ook een hele mooie tuin hebben. Het goede nieuws is dat zij druk bezig zijn om een systeem aan te leggen waardoor ze bronwater uit de bergen opvangen in een reservoir waardoor ze voor hun kwekerij puur bronwater uit de bergen hebben. En wij mogen ook meedoen waardoor we straks bronwater onder grote druk uit de bergen krijgen. Fantastisch nieuws want we waren druk bezig met het bestuderen hoe wij ons water probleem zouden gaan aanpakken. Sommige dingen lossen zichzelf soms op...
Zodra het eerste gebouw klaar is, zullen we direct doorgaan met het aanpakken van het gebouw waar straks de kinderen hun vakantie kunnen gaan vieren. En wie weet kunnen ze tijdens de grote vakantie (van juli tot oktober) al een keer overkomen. Dat zou heel mooi zijn.
In Ambositra zijn we druk met het voorbereiden van de komst van onze gasten. 20 juni komen Lisette en Michiel, twee nederlandse studenten die op reis zijn in Madagaskar een paar dagen bij ons langs. Lisette heeft een actie op poten gezet om ons te kunnen verblijden met heel veel vitaminepillen. Ze heeft oa een gift van Davitamon van 10 kilo pillen gekregen. Ze zal niet alles zelf meenemen, de rest gaat in de volgende container.
Maandag 22 juni komen Liesbeth en Amber een paar weken bij onze kinderen logeren. Amber is een meisje van 17 en Liesbeth is haar moeder. Amber wilde heel graag een tijdje meehelpen in ons huis, en haar moeder Liesbeth wilde heel graag mee. Ze zijn heel erg druk met hun voorbereidingen en zullen heel veel spullen voor onze kinderen mee gaan nemen. Verder zullen ze ons gaan helpen in de kleuterschool en in het huis, en nemen ze onze kinderen mee op een vakantie naar de kust!
Logisch dat iedereen al uitkijkt naar hun komst!
Met de dochter van Honorine gaat het iets beter en ze zal vandaag of morgen weer uit het ziekenhuis worden ontslagen. Ze heeft daar ruim twee weken gelegen en we kijken uit naar haar terugkomst.
De politieke situatie schiet hier niet echt op. De onderhandelingen onder leiding van de VN en de Afrikaanse Unie lopen keer op keer vast omdat de partijen te uiteenlopende eisen hebben en te eigenwijs zijn om ook maar een compromis te sluiten. Ondertussen nadert 26 juni, de onafhankelijkheidsdag die altijd heel groots gevierd wordt, en daarmee stijgt de spanning weer. De aanhangers van de verdreven president weten zeker dat de president gaat terugkomen en ondertussen wordt het leger in opperste paraatheid gebracht door de machthebbers om te voorkomen dat de expresident terugkomt. We zullen zien wat er gebeurt, maar klaar is het hier nog lang niet. Helaas.

7 juni 2009

Eindelijk is het zo ver! We hebben de afgelopen week een start gemaakt met de opknap werkzaamheden op het nieuwe terrein. Dit betekent dat de papieren dus eindelijk zover in orde waren dat we konden beginnen.
Sinds dinsdag zijn er 11 mannen heel hard aan het werk om het eerste gebouw, waar oa vijf gastenverblijven in zullen komen op te knappen.
Aangezien er met zoveel mensen wordt gewerkt denken we dat we over een maand of twee al een heel eind zullen zijn en hopelijk dan ook al een begin gemaakt hebben met de slaapzalen en eetzaal voor de kinderen.
Misschien kunnen we zelfs al aan het eind van het jaar al de eerste gasten ontvangen!
Ons geduld is niet voor niks geweest want het terrein is zo mooi gelegen in een bosrijke omgeving, maar ook vlak bij een grotere stad.
Voor gasten erg leuk, maar ook voor de kinderen over niet al te lange tijd heel belangrijk, want in deze stad is veel meer vervolgonderwijs te vinden dan in Ambositra. Gezien het feit dat over niet al te lange tijd de eerste kinderen hun middelbare school zullen afronden is het fijn dat we een plek hebben waar ze verder kunnen leren.
Met de kinderen gaat het allemaal goed. We hebben net de pinkstervakantie achter de rug en volgende week gaat iedereen weer naar school. De kinderen groeien allemaal goed, sommige worden zelfs een heel klein beetje mollig, dus het is ook goed dat ze nog steeds twee keer per week sporten. Misschien wordt er aan het eind van de maand een toernooi georganiseerd in Ambositra waar een team van onze kinderen aan mee gaat doen!
Wat wat minder goed nieuws is, is dat een van de vrouwen die ons in het huis helpt, de dochter van Honorine, in elkaar is geslagen door een groepje mensen die gedreven door jaloezie het al langer op haar hadden voorzien. Ze ligt al een week in het ziekenhuis en is er niet zo heel goed aan toe, haar gezicht is zo toegetakeld dat ze nog steeds haar mond niet kan openen en haar ogen doen heel erg pijn. We zijn dus allemaal een beetje in mineur de laatste week, maar de genen die het hebben gedaan zijn al opgepakt en zitten in voorarrest in het gevang en zullen daar de komende tijd niet uitkomen. Dat is dan tenminste een beetje gerechtigheid in dit nog steeds door politieke crisis geteisterd land. Het is gelukkig wel rustig overal en daardoor is een beetje goed nieuws dat het negatieve reisadvies naar Madagaskar is opgeheven en dat Baobab actie aan het ondernemen is om toch nog reizen in het najaar rond te krijgen. Dat zou natuurlijk heel fijn zijn, voor ons, en alle anderen die echt afhankelijk zijn van toeristen.

15 mei 2009

Sinds eind april ben ik weer terug in mijn geliefde land. Heel fijn, maar het is wel anders om te zijn in een land dat in een politieke crisis verkeert. In het dagelijkse leven merk je er niet heel veel van, alleen de berichten in de krant en op het internet vertellen wat er aan de hand is (voorzover die waar zijn, want alles is flink gecensureerd hier).

De hoofdstad is vergenoeg weg om geen last te hebben van de onveiligheid en rellen daar. Maar wat we hier wel merken is dat de mensen het zwaar hebben. De prijzen van alle eerste basisbehoeften (behalve rijst) zijn gestegen en dat treft natuurlijk vooral de allerarmsten. Ook zijn er nog maar heel weinig tot geen toeristen en veel van de mensen hier zijn afhankelijk van hun komst. Aangezien wij in een van de armste wijken van Ambositra werken is het aan de orde van de dag dat de kinderen op school komen zonder goed gegeten te hebben en nu de winter invalt hebben ook velen geen warme kleren en lijden kou. Zie voor een artikel over de zorgwekkende situatie in het land: http://www.alertnet.org/thenews/fromthefield/219487/124161836349.htm
Gelukkig gaat het met onze kinderen wel goed, zij hebben door onze steun genoeg te eten en door de komst van de container vorig jaar hebben we ook nog steeds voldoende warme kleding, sjaals en mutsen voor iedereen. Op de school verdelen we de overige kleding over de kinderen die het minste hebben. We hebben ook besloten om het project dat we in januari zijn begonnen met het geld dat we kregen van de basisschool 'Op de Wierd' uit Ezinge waarbij alle kinderen een extra broodje per dag kregen voort te zetten. Twee van onze vrouwen smeren elke dag voor 400 kinderen broodjes, zodoende hebben de kinderen in ieder geval iets in hun maag. Ook gaan er elke dag groepjes van de kleuterschool naar onze annex waar de dochter van Honorine zorgt dat ze een goede maaltijd krijgen. Er zijn een aantal kinderen van de wijk die hier elke dag naar toe gaan, omdat zij thuis het echt heel slecht hebben. Op deze manier proberen we te doen wat we kunnen zodat de kinderen wat minder honger lijden.

Er is nog geen enkel zicht op een oplossing van de crisis en dat is af en toe wel een beetje frustrerend om te zien hoe de gewone mensen leiden onder een machtsstrijd van allemaal mannen die de macht willen hebben. Men zei wel dat men het deed om de arme mensen een stem te geven, maar ondertussen trekt zich niemand van de nieuwe machthebbers wat aan van het leiden van het volk. Hopelijk duurt het allemaal toch niet meer zo lang, maar we hebben er hier een hard hoofd in.

Aanstaande maandag gaan we een start maken met ons nieuwe project! Dat is dan wel goed nieuws.We gaan een team bouwvakkers meenemen om te beginnen met het opknappen van onze gebouwen en zullen een man gaan installeren op het terrein die een begin gaat maken met het bewerken van de wildernis die straks een mooie tuin moet worden. Eindelijk is het dan zover, de papieren zijn dus rond en dat heeft al met al meer dan anderhalf jaar geduurd!

23 maart 2009
Het is nog steeds niet rustig in Madagaskar. De onrust die begon begin januari heeft geleid tot een staatsgreep op 17 februari. De president zag zich gedwongen om af te treden, hij had geen steun van het leger meer. Ook had het leger met groot geweldsvertoon het presidentieel paleis ingenomen. Deze droeg direct de macht over aan de 'burgemeester' die alle oproer veroorzaakte.

Dit zijn geen 'legale' manieren, en de internationale gemeenschap heeft alle ontwikkelingshulp aan Madagaskar opgeschort. Ook zijn ze per direct uit de Afrikaanse Unie gegooid.
Dit betekent dus dat het land geen enkele hulp meer zal krijgen, en dat binnen de kortste keren de ambtenaren niet betaald kunnen worden, wat ongetwijfeld weer zal leiden tot onrust.
Vandaag zijn er weer duizenden mensen op de been geweest in Antananarivo, maar dit keer waren het mensen die het niet eens zijn met de manier waarop de nieuwe 'regering' aan de macht is gekomen en zij pleiten voor legaliteit en verkiezingen. Het is dus nu weer spannend hoe dit gaat aflopen.
Ondertussen is het in Ambositra rustig geworden. De scholen zijn alweer een paar weken open, alles is weer te krijgen. Gelukkig liggen onze huizen buiten het centrum dus hebben onze vrouwen en kinderen niet veel last gehad van de onrusten.
De rust is daar weergekeerd en onze activiteiten gaan gewoon door.

Broodjesproject
Een van de laatste projecten die wij hebben gestart is het 'broodjesproject' op de basisschool van onze kinderen. Naar aanleiding van een speciale actie van de basisschool in Ezinge die €850 opleverde zijn we hiermee gestart. Het was een idee van de directrice en leerkrachten van deze school. De maanden januari/februari zijn moeilijke maanden voor de mensen in Madagaskar. De rijst staat dan in volle groei op de velden, maar wordt nog niet geoogst, terwijl de voorraden opraken. Men noemt dit de 'periode de soudure' en wat er dan gebeurd is dat mensen echt minder eten en veel kinderen zonder ontbijt op school komen. Met het geld dat zij kregen van deze school konden we twee maanden lang alle 350 kinderen van onze Malagasy school elke dag een extra broodje geven. De vrouwen van onze stichting kochten en smeerden elke dag de broodjes. We hebben nu besloten om in elk geval tot de paasvakantie door te gaan met deze actie omdat nu ook door de onrust de prijzen van de levensmiddelen zijn gestegen en dat nu een reden is waarom mensen het nu moeilijker hebben.

Ondertussen is Remi helaas nog steeds hier. Ze heeft haar reis al twee keer uitgesteld vanwege de onrusten. Wel heeft ze bijna dagelijks contact met Mme Honorine en Mr Radede, en hoopt ze nog steeds zo snel mogelijk terug te kunnen.
Wij prijzen ons gelukkig dat wij werken met een aantal 'oudere' mensen, vanwege het feit dat zij al zoveel onrusten en politieke crisissen hebben meegemaakt, dat zij zich nu echt niet druk maken en weten te improviseren in deze rare tijden.

Wij zullen u hier op de hoogte houden van de verdere ontwikkelingen waarvan wij heel erg hopen dat voor iedereen over niet al te lange tijd de rust weerkeert, want wat er nu gebeurd in het land is zo desastreus voor alles wat de afgelopen jaren is opgebouwd in dit mooie land.

De actuele situatie in Madagaskar 26 januari 2009

Sinds 26 januari 2009 is het onrustig in Madagaskar. De burgemeester van de hoofdstad had al langer kritiek op de president, maar nadat de president de tv zender van de burgemeester had gesloten liepen de spanningen steeds hoger op.
Op maandag 26 januari zijn protesten van de burgemeester uitgelopen op brandstichting en plundering van winkels en magazijnen van de familie van de president. Binnen korte tijd verspreidde deze rellen zich over het hele land. Er zijn doden gevallen, vooral toen plunderaars een brandend gebouw binnen gingen dat vervolgens instortte. Ook zijn er doden gevallen toen de beveiliging van een supermarkt samen met de politie de supermarkt een meute weerhield van het plunderen van het gebouw. De dagen die volgden waren rustiger en de aanhang van de burgemeester leek te slinken. Mensen zagen dat de prijzen van eerste levensbehoeften heel snel stegen en men wilde na een paar dagen weer aan het werk. Begin van de afgelopen week waren de winkels en scholen ook weer voor een groot deel open en het gewone leven leek weer vorm te krijgen.
Helaas is het afgelopen zaterdag weer uit de hand gelopen. De burgemeester had een bijeenkomst georganiseerd om zijn nieuwe overgangsregering te presenteren en heeft daarna de meute opgeroepen om het presidentiele paleis aan te vallen en over te nemen. De president had al vanaf 's ochtends vroeg mensen gewaarschuwd om niet in de 'zone rouge' rondom dit paleis en de centrale bank te komen. Toen de meute dit wel deed en na verschillende waarschuwingen door de cordon van militairen wilde breken is er met scherp op de mensen geschoten, wat resulteerde in een nog onbekend aantal doden. Op het moment van schrijven (zondag 7 februari) is het rustig in de stad, maar niemand weet hoe het verder moet.

Onze kinderen in Ambositra

Gelukkig is het in Ambositra al die tijd rustig gebleven. Het feit dat ons stadje op 5 uur rijden van de hoofdstad ligt is ook een veilig idee. De scholen zijn twee dagen dicht geweest maar gewoon weer opengegaan. Gelukkig hebben onze moeders en kinderen nog geen last van de stijgende prijzen, omdat wij alles tot eind februari van te voren hadden ingekocht. En gelukkig is het gisteren ook rustig gebleven. Maar ook daar zijn ze heel erg geschrokken. De kinderen merken niks van alle ellende in het land, ze eten, spelen en slapen gewoon.
We hopen dat de scholen gewoon opengaan morgen en dat het gewone leven door kan gaan. Dat is ook het idee dat wij krijgen van onze contacten in Madagaskar. Mensen willen gewoon een gewoon leven leiden en willen helemaal geen 'politiek' gedonder, ze willen gewoon werken, naar school gaan en aan een toekomst werken.
Remi is sinds kerst in Nederland, en had graag half februari naar Madagaskar terug willen gaan maar moet nu noodgedwongen wachten tot de rust is wedergekeerd en er weer vluchten die kant op gaan. Zij heeft dagelijks contact met Madagaskar en zal ons hier van de verdere loop van de gebeurtenissen op de hoogte houden.

E-mail 8 december 2008 Remi

Ook wil ik jullie het verhaal van Alain en Roland vertellen. Deze twee jongetjes wonen bij ons in de wijk en waren mij de laatste keer tijdens onze medische controle op de school opgevallen

Vel over been, dikke buiken en licht haar, allemaal tekenen van ondervoeding. Het bleek dat hun vader een paar jaar later was overleden, dat de moeder er nog wel was, maar veel dronk en vaak de hort op was, en de kinderen aan hun lot overliet. Zij woonden wel ook bij de rest van hun familie. Sinds een paar weken zijn we weer begonnen om groepjes kleuters elke dag weer eten te geven, en deze twee jongetjes aten sindsdien dagelijks mee. Een paar dagen geleden aaide Honorine een van de jongetjes over zijn hoofd en voelde allemaal zweren, nadere inspectie leerde dat zijn hele achterhoofd eigenlijk een zweer was.... Toen wij ook zijn broertje bekeken, bleek dat deze ook allemaal zweren had , maar in zijn knieholtes... We hebben ze direct meegenomen naar de dokter en toen bleek ook nog dat de kleinste heel veel wormen in dat dikke buikje te hebben. We besloten per direct dat zij in elk geval tijdens de duur van hun behandeling bij ons zouden komen wonen, en dat we zouden kijken wat we verder konden doen. De dag erna hebben we hun familie en moeder ondervraagt, en het blijkt dat zij heel vaak gewoon wegblijft in de stad bij haar nieuwe 'vriend' zonder zich ook maar te bekommeren over het feit of haar kinderen te eten krijgen of niet. Hun vader is vijf jaar geleden overleden, toen was de jongste 2, en sindsdien gedraagt moeder zich zo. Vanwege het feit dat ze er vaker wel dan niet was en als ze thuis kwam haar dronken vriend meenam heeft haar vader haar kamer aan anderen gegeven en sindsdien slapen de jongetjes bij hun tante. Hun oudere broertje, die vorig jaar zijn lagere schoolexamen heeft gehaald, is sinds een paar maanden spoorloos verdwenen en bleek na langdurig vragen door de tante te zijn 'verkocht' ergens ver weg.

Hij moet daar de rest van het jaar koeien hoeden, omdat zijn tante zijn 'salaris' voor een jaar heeft meegenomen. De tante die nu de 'zorg' voor de kinderen heeft, heeft zelf ook al vijf kinderen en geen geld dus kan die twee echt niet ook nog voeden. En dat is ze dus aan te zien. Zo ontzettend verdrietig. Maar sinds ze een paar dagen bij ons zijn, heb ik al een paar keer een klein lachje gezien, en beginnen ze aardig mee te spelen met de rest van de kinderen. Morgen gaan we weer verder overleggen wat we met deze jongetjes gaan doen. Een ding is zeker, wij zullen we niet aan hun lot over laten. Het is alleen lastig om te voorkomen dat andere moeders niet ook nog makkelijker hun kinderen verlaten, omdat wij er toch wel zijn om ze daarna op te vangen.

Hij moet daar de rest van het jaar koeien hoeden, omdat zijn tante zijn 'salaris' voor een jaar heeft meegenomen. De tante die nu de 'zorg' voor de kinderen heeft, heeft zelf ook al vijf kinderen en geen geld dus kan die twee echt niet ook nog voeden. En dat is ze dus aan te zien. Zo ontzettend verdrietig. Maar sinds ze een paar dagen bij ons zijn, heb ik al een paar keer een klein lachje gezien, en beginnen ze aardig mee te spelen met de rest van de kinderen. Morgen gaan we weer verder overleggen wat we met deze jongetjes gaan doen. Een ding is zeker, wij zullen we niet aan hun lot over laten. Het is alleen lastig om te voorkomen dat andere moeders niet ook nog makkelijker hun kinderen verlaten, omdat wij er toch wel zijn om ze daarna op te vangen.

Hij moet daar de rest van het jaar koeien hoeden, omdat zijn tante zijn 'salaris' voor een jaar heeft meegenomen. De tante die nu de 'zorg' voor de kinderen heeft, heeft zelf ook al vijf kinderen en geen geld dus kan die twee echt niet ook nog voeden. En dat is ze dus aan te zien. Zo ontzettend verdrietig. Maar sinds ze een paar dagen bij ons zijn, heb ik al een paar keer een klein lachje gezien, en beginnen ze aardig mee te spelen met de rest van de kinderen. Morgen gaan we weer verder overleggen wat we met deze jongetjes gaan doen. Een ding is zeker, wij zullen we niet aan hun lot over laten. Het is alleen lastig om te voorkomen dat andere moeders niet ook nog makkelijker hun kinderen verlaten, omdat wij er toch wel zijn om ze daarna op te vangen.