Madalief

januari 2014

En als ik het nu opschrijf, krijg ik nog tranen in mijn ogen. Wat bleek, het gezin is vijf jaar geleden vertrokken van Fianarantsoa (5 uur ten zuiden van ons) naar Mahajanga (15 uur ten noordwesten van ons) om te gaan werken. De vader werd na een tijdje ziek, verloor zijn werk, en kreeg ook de laatste maand niet meer uitbetaald. Kortom hij had niks meer. En dus ook geen geld om de reis van ruim twee dagen terug naar huis te maken. Dus zijn ze stukje voor stukje teruggereisd, door de liften, stukjes te lopen. De laatste keer heeft de politie hen geholpen, en een vrachtwagen gestopt waardoor ze rond kerstmis aankwamen in Antsirabe. Dat is dus acht maanden geleden, en sindsdien woonden ze in deze goot:


Met z'n zevenen, moeder, vader, vier dochters van 15, 12, 10, anderhalf en een zoon van 4, en met een paar grote zakken bagage. Ze hadden onlangs besloten om binnenkort te voet naar Ambositra te vertrekken (90 kilometer verderop) om daar voor de regens aan te komen. Toen wij aanboden dat wij de volgende dag hen wel naar het taxibrousse station wilden brengen en hun kaartjes wilden betalen, zodat ze na vijf jaar weer naar huis konden, geloofde hij dat niet echt. Wij beloofden dat we dat echt zouden doen en maakten een afspraak voor de volgende ochtend. Toen we daarna iets verderop gingen tanken bedachten we dat we ze ook wel een nacht onderdak konden bieden bij ons, zodat ze zich konden wassen, in een echt bed konden slapen, en dat we ze dan uit onze voorraad ook nieuwe kleren zouden geven. We zijn weer omgedraaid en meneer Jean de la Croix wilde wel gebruik maken van ons aanbod. Zijn vrouw was nog wat houtskool aan het verzamelen (tussen het afval) maar zou er later wel zijn. We maakten een afspraak en gaven een beetje geld om tussen de middag te eten.
Toen we twee uur later terug kwamen hadden ze zich gewassen en hadden allemaal toch nog nette kleertjes aangedaan. Alleen moeder niet, die begon heel driftig haar haren te kammen en nette kleren aan te doen toen we er al waren. Alsof ze het gewoon niet geloofd had dat er echt mensen zouden zijn die hen zouden helpen, ze geloofde gewoon niet da we terug zouden komen. Nadat mevrouw haar nette kleren aan had gedaan, en haar haren netjes had, hebben we hen allemaal en hun spullen achter in de pickup geladen en zijn we, nadat zij hun plek keurig schoon hadden gemaakt en de vuilnis hadden weggebracht (!), naar huis gegaan.
We hadden het personeel al voorbereid en iedereen stond startklaar om hen te ontvangen en om te helpen met douchen en nieuwe kleren te geven. Nadat iedereen klaar was, en de vader hun hele verdere verhaal had verteld, kon hij niet meer wakker blijven. Hij vertelde dat ze 's nachts in een kraampje van iemand mochten overnachten (alleen een overkapping) maar dat ze daar 's ochtends heel vroeg weer uitmoesten. En dat hij nooit echt sliep omdat hij zich zo bang was dat er iets met zijn kinderen zou gebeuren. We kregen steeds meer warme gevoelens voor deze man, en met de tranen die in onze ogen branden lieten we hen uitrusten. 's Avonds hebben we hen nog een goede maaltijd gebracht en de volgende ochtend hebben we ze met hun nieuwe kleren, tassen en voor alle kinderen een zacht knuffeldier, naar de bus gebracht. Vader wilde nog even stoppen om een schuld te betalen aan een verkoopster naast waar ze al dei maanden hadden gewoond. Ook dat roerde ons enorm. Zulke eerlijke nette mensen!
Op het busstation kochten we hun kaartjes en gaven we hen geld voor onderweg, maar ook om de volgende ochtend met Eveline (het meisje van 12) naar het ziekenhuis te gaan. Ze had een heel groot gezwel in haar nek gehad, en met hulp van een buurvrouw van naast het kanaal, was het gezwel gedeeltelijk weggehaald, maar Marc was bang dat het TBC was, en we hebben hen laten beloven naar het ziekenhuis te gaan. En hen ook laten beloven om ons te bellen als ze thuis zouden zijn aangekomen. Volgens onze berekening zou dat rond vier uur 's middags zijn. En ook zouden ze de kinderen inschrijven om naar school te gaan.
De hele middag zaten we, tussen onze andere bezigheden door, met tranen in onze ogen aan hen te denken, en zagen we telkens hun lieve glimlach voor ons. En wat gebeurde er? Precies om vier uur ging de telefoon! Ze waren in Fianarantsoa. En om half zeven ging de telefoon weer. Ze waren thuis!!!! Eindelijk, na vijf jaar, eindelijk thuis!
Ik hoef jullie niet uit te leggen dat we nog meer tranen in onze ogen kregen.

Vanochtend om zes uur ging de telefoon weer. Ze waren op weg naar het ziekenhuis....

Eind oktober gaan we een paar dagen op vakantie, en hebben we beloofd om hen op te zoeken.


PRODUCTEN UIT MADAGASKAR

In bijlage zijn producten in Madagaskar gemaakt en meegenomen naar Nederland door vrijwilligers. Alle inkomsten van de verkochte producten worden gedoneerd aan de stichting Madalief. U kunt de producten op laten sturen (verzendkosten zijn voor de besteller) of op komen halen in Spijkenisse. Als u een product wilt bestellen, kan dit door het bestelnr. te mailen naar produktenmadagaskar@hotmail.nl